من اکنون دومین پائیز دور از مدرسه زندگیم را پس از 29 سال تجربه پائیز همچون فصل مدرسه و کلاس (دوران دانش آموزی و معلمی) تجربه می‌کنم. اما آنچه تجربه پائیز امسال را برای من دیگرگونه و تلخ می‌کند نه نوستالوژیای شخصی که تداوم ستمی است که بر دوستان و همکاران معلم در بندم می‌رود. پائیز امسال را دوستان معلم زندانی چگونه تجربه می‌کنند؟ دور از کلاس و درس و دانش آموز و اسیر جهالتی که بیش از همه پرسشگری و روشنگری ایشان را تاب نیاورده است. زندانهای کوچک جسم ایشان را دربند کرده است با با روح بزرگشان چه می‌کنند؟ با دانش آموزانی که پرورده‌اند چه می‌کنند؟ مگر می‌توانند رویاهایشان و خاطراتمان را که بی هراس بند و بی تجربه حصار به هم در می‌امیزند را هم دربند کنند؟

                                                       *****

      فرزاد کمانگر چهارمین پائیز زندان را تجربه می‌کند، زندانی که با رنجنامه‌اش آن را رسوا و با نامه‌های شاعرانه اش به شاگردانش آن را بی حصار و حقیر کرد. فرزاد با مقاومت اخلاقیش در برابر ستم و پایمردیش در اثبات بی گناهیش، منادی رسوایی دستگاه قضایی شد که ادعای دادگریش گوش فلک را کرده است. فرزاد به ما آموخت چگونه معلم بودن را آنگاه که زندان نیز نتوانست یاد شاگردان و قلم توانای او را به حاشیه براند و به ما آموخت چگونه معلم ماندن را آنگاه که گناه ناکرده از استغفار و طلب بخشش سرباز زد. و شگفتا که او هنوز در زندان است و ترازوی درهم شکسته عدالت به ظاهر برقرار. حداقل کاری که از ما به پاسداشت اعتباری که او به نام معلمی در این سرزمین افزوده است ان است که یاد او را آنچنان که شایسته اوست در یادداشتها و بیانیه‌ها و گردهمائیها پاس بداریم.

     رسول بداقی عضو هیات مدیره کانون صنفی معلمان ایران و مسئول یکی از سایتهای خبری کانون اوائل شهریور امسال بازداشت شده و اکنون در بند 209 زندان اوین است. بداقی چهره شناخته شده و فعال صنفی است که اولین سایت خبری کانون صنفی معلمان ایران را ادراه می‌کرد و در عرصه اطلاع رسانی فعالیتی درخشان داشت. او به مجرد اطلاع از خبری مرتبط با معلمان بدون مسامحه و ملاحظه‌کاری اطلاع رسانی می‌کرد و در شرایطی که به دلیل بازداشتها و فشارهای روزافزون، کانونهای صنفی کشور عملا منفعل شده بودند از طریق وبلاگ "کانون صنفی معلمان تهران" یک تنه صدا و نام کانون را زنده نگه می‌داشت. بازداشت 16 روزه و متعاقب ان حکم تعلیقی زندان نیز ذره ای از اراده و تلاش های او نکاست و در ادامه فعالیتهایش در عرصه اطلاع رسانی مسئولیت کمیته معلمان "مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران" را نیز بر عهده گرفت. رسول اولین فعال صنفی بود که موضوع بازداشت فرزاد کمانگر وارد حوزه خبری کانونهای صنفی کرد و تبدیل آن به یکی از دستور کارهای کانونهای صنفی معلمان نتیجه مستقیم تلاشها و روشنگریهای او بود. بداقی هر چند در پیگیری مسائل صنفی قاطع و خستگی ناپذیر است در تعاملات درونی کانون و در چارچوبهای کار گروهی فردی منعطف و دمکرات است و همین خصیصه نیز موجب شد در اختلاف نظرهای درونی کانون میانه را بگیرد و در مسیر نزدیک شدن دیدگاه های دو طیف درون کانون و همگرایی بیشتر انها گام بردارد. همه آنهای که با بداقی کار کرده‌اند و یا خواننده وبلاگش بوده‌اند این روزها جای خالی او را احساس می‌کنند.

      انور حسین پناهی و ارسلان اولیایی هم دومین سال زندان و دوری از مدرسه و کلاس را در حالی تجربه می‌کنند که فوبیای "کرد هراسی" و تن دادن به قضاوتی که تشت رسوای بی‌عدالتیش سالهاست از بام افتاده است، جامعه معلمی را به سکوت و بی‌اعتنایی درباره آنان واداشته است. چند قربانی دیگر باید؟ گویا همه فراموش کرده‌ایم که "اصل بر برائت است." وظیفه اخلاقی و انسانی و البته مسئولیت حرفه‌ای ما اقتضا می‌کند که در برابر بازداشت دوستان معلممان ساکت ننشینیم . در همین مورد مشخص؛ حسین پناهی و اولیایی با اتهاماتی نظیر اقدام علیه امنیت ملی و.. روبرو شده و بر اساس آن بازداشت شده‌اند. بنا بر همان اصل برائت و حتی افزون بر آن  با توجه به سابقه مضحک دستگاه قضایی در این باره (در سه دهه اخیر صدها مورد از این اتهامات به افراد وارد شده و پس از بگیر و ببندهای بسیار در دادگاه اولیه یا تجدید نظر اتهامات رد شده و متهم تبرئه شده است) اینکه موضوع اتهام (ونه جرم) بی ارتباط با مسائل صنفی است ذره ای از مسئولیت ما نمی‌کاهد . ما باید خواهان دادرسی عادلانه همکاران بازداشتی و حق دسترسی ایشان به وکیل باشیم. جامعه معلمی جامعه ای قشری و تشکلهای صنفی آن حزب سیاسی نیستند که در این مورد بر اساس ترجیحات گروهی یا سیاسی عمل کنند. ما باید از همکاران دربندمان با هر اتهامی به اقتضای اصل برائت و احتمال سیاسی بودن(غیر واقعی بودن) اتهامات ایشان همچون وظیفه ای صنفی دفاع کنیم. حسین پناهی و اولیایی با اتهاماتی مبهم مواجه شده و روند دادرسی و شکستن احکام اولیه ایشان در دادگاه تجدید نظر نشان می‌دهد که نگاه سیاسی بر پرونده حاکم بوده و این دوستان نیز قربانی بازیهای سیاسی/ امنیتی شده‌اند. برای دفاع از ایشان حتما باید این دوستان در بند، قلم و بیانی همچون قلم فرزاد و وکیلی همچون بهرامیان داشته باشند تا ما به خود بیائیم؟

    جعفر ابراهیمی تجربه متفاوتی دارد زیرا این اولین پائیزی است که او دور از مدرسه و در زندان است و اولین تجربه بی‌شک دشوارتر است و با این باور استوار که او مستحق در زندان ماندن نیست امید که پائیزی اینچنین را دوباره  تجربه نکند. ابراهیمی که فارغ‌التصیل جامعه شناسی است و سابقه فعالیت در شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت را نیز دارد از ناراحتی گوارشی و درد ناشی از دیسک گردن رنج می‌برد و تلاش خانواده و وکیلش برای تبدیل قرار بازداشت او و یا گرفتن مرخصی درمانی برای او علی‌رغم پایان بازجویی و انتقال او به بند عمومی، تا این لحظه بی‌نتیجه بوده است.  اینک بیش از صد روز از بازداشت ابراهیمی می‌گذرد و دوستان و خانواده او هنوز نمی دانند اتهام او چیست. 

     هاشم خواستار معلم بازنشسته مشهدی و عضو کانون صنفی معلمان، 25 شهریور برای بار دوم بازداشت شده و برای گذراندن دو سال حبس تعزیری روانه زندان شد. او به اقدام علیه امنیت ملی محکوم شده است و مستندات این اقدام گزارشات اطلاعات و سپاه دال بر تشکیل جلساتی در خانه ایشان ذکر شده است. مهندس خواستار در دفاعیات خویش به اصل آزادی بیان و اصول دمکراسی استناد کرده که توسط دادگاه بلاوجه تشخیص داده شده است .گفتنی است که هاشم خواستار پیش از این نیز به دلیل فعالیتهای صنفی به سه سال حبس تعلیقی محکوم شده بود و بیم آن می‌رود که این حکم تعلیقی نیز در شرایط جدید اجرایی شود. حال این سوال دوباره مطرح می‌شود که این چه امنیت ملی است که با یک جلسه سخنرانی مذهبی یا سیاسی در یک خانه شخصی به خطر می‌افتد؟

      ساسان بابايی معلم كاميارانی که تابستان ۸۵ بازداشت شده است اکنون چهارمین پائیز زندان و دوری از مدرسه را تجربه می‌کند. او که به اتهام ارتباط با احزاب اپوزیسیون و تبلیغ علیه نظام به چهار سال زندان محکوم شده بود به دلیل نوشتن نامه‌ای از زندان در حمایت از فرزاد کمانگر برای بار دوم دادگاهی شده و به اتهام اقدام علیه امنیت ملی به یک سال حبس تعزیری دیگر محکوم شد. بابایی در پرونده‌یی دیگر مرتبط به مسائل صنفی و شغلی به 3 سال تبعيد به سمنان محكوم شده است لذا پس از پايان دوران محكوميت و آزادی از زندان جهت ادامه‌ی تدريس بايد به سمنان عزیمت کند. گفتنی ا‌ست ساسان بابايی در طول مدتی كه در زندان سنندج بوده به علت شرايط خاص و نامناسب زندان دچار بيماری‌های مختلف شده است.

    عبدالله مومنی چهره شناخته شده و معتبر جنبش دانشجویی پیش از این نیز زندان را تجربه کرده است اما این نخستین پائیزی است که دانش اموزانش او را در میان خود نمی‌بینند. دانش آموزان مومنی به همسر او می‌گویند انها تا پیش از تجربه این تابستان خونین نمی‌دانستند که معلم تاریخشان خود تاریخ ساز است. و چه عبرت آموز است که سناریوی اعترافات اجباری و دادگاههای فرمایشی که هدفش بی اعتبار کردن آزادیخواهان دربند است حتی نوجوانان دانش آموز را نیز نفریفته است. هرچند عبدالله مومنی پیش از این به عنوان چهره سرشناس جنبش دانشجویی و اینک نیز فعال سیاسی شناخته می‌شود اما دقیقا از ان رو که چنین چهره هایی آبروی جامعه معلمی و نماد برجسته معلم مسئول و فعال در عرصه اجتماعی هستند باید مورد حمایت جامعه معلمی قرار گیرند و آزادی آنها نیز از جمله مطالبات کانونهای صنفی معلمان باشد.    

     محمد داوری عضو شورای مرکزی سازمان معلمان ایران پیش از این نوروز 86 را به دلیل فعالیتهای صنفی در زندان گذرانده بود. اینک این جانباز جنگ پائیز 88 را در حالی در زندان تجربه می‌کند که تابستان پرحادثه ای را پشت سر گذاشته است. او در مقام مدیریت سایت خبری سحام نیوز نقش برجسته‌ای در عرصه خبر رسانی ایفا کرده و به همیت دلیل مورد غضب قرار گرفته است.

     سجاد خاکساری هرچند معلم نیست اما خبرنگار فعال حوزه معلمی است و به دلیل پوشش اخبار اعتراضات و تجمعهای معلمان در اردیبهشت سال جاری بازداشت شده و اکنون دوران محکومیت یکساله زندان را می‌گذراند. تلاش سجاد برای پوشش خبری تجمع معلمان حق التدریس از نظر دادگاه انقلاب "تبلیغ علیه نظام، تشویش و تحریک افکار عمومی" قلمداد شده است. سجاد جوانی محجوب و با اخلاق است که تاوان شجاعت خود را در عرصه اطلاع رسانی آزاد می‌پردازد.

       8 روز دیگر ۱۳ مهرماه روز جهانی معلم است. اگر هیمنه دولت کودتا کانونها را به محاق سکوت نبرده باشد این روز فرصت مناسبی است تا یاد معلمان دربند گرامی داشته شود و تلاش شود تا طلب آزادی آنها به خواست سراسری معلمان ایران بدل گردد. 

 محمود باقری ، عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان ایران

ساعت حدود 12:45 بود که به وزارتخانه رسیدم . خیابانهای مجاور و محوطه را بررسی کردم . هیچ مامور نیروی انتظامی و یا یگان ویژه ای در آن ساعت جلوی وزارتخانه یا خیابانهای اطراف ندیدم ، فقط یک خودرو سمند راهنمایی و رانندگی با دو تا سه نفر مامور پلیس در آن نزدیکی پارک شده بود که آنها هم بسیار طبیعی می نمود . در این فاصله زمانی تعدادی از همکاران با من تماس گرفتند و اوضاع را پرسیدند و من به آنها گفتم هیچ وضع غیر طبیعی وجود ندارد ، خوشحال شدم که بر خلاف زمانهای قبل دیگر خبری از یگان ویژه و انبوه نیروی انتظامی و گارد ضد شورش نیست ، فکر کردم نیروهای امنیتی و انتظامی از نیت ما با خبر بودند ، چون در آخرین جلسه و آخرین گفتگو ها یی که قبل از تجمع یا اعضای هیئت مدیره داشتیم قرار شده بود که هیچ شعاری داده نشود ، سخنرانی نداشته باشیم ، دادو فریادی نباشد . تنها چند پلاکارد که حاوی شعارهایی دال بر خواسته های ما مبنی بر اجرای قانون و رسیدگی به وضع مدارس و استاندارد سازی آموزش و پرورش باشد و با سکوت خود از سوء استفاده های احتمالی از تجمع توسط برخی از افراد غیر صنفی جلوگیری کنیم ، تا اینجا همه چیز عادی بود و بنده احساس رضایت خاطر می کردم ، هنوز همکاران مقابل وزارتخانه نیامده بودند و اگر هم بودند در محوطه اوضاع را ارزیابی می کردند ، وارد وزارتخانه شدم ، ابتدای در ورودی چند نفر از همکاران را دیدم که روی صندلی های انتظار نشسته اند ، داخل وزارتخانه ابتدای ورودی به طور چشمگیری نیروهای حراست اداری و نگهبان توجه ام را جلب کرد . از در گوشی صحبت کردن آنها و پچ پچ کردنشان ، اینطور بر می آمد که فضای رعب آلودی داخل وزارتخانه حاکم است . از آنجا خارج شدم و دیدم در چند قدمی مقابل وزارتخانه تعدادی همکار خانم نشسته اند ، ایستادم و طولی نکشید که دیدم همکاران در گروه های چند نفری در حال آمدن به جلوی وزارتخانه اند . با آنهایی که می شناختم یا بنده را می شناختند احوالپرسی کردم ، در همین حال آقای باغانی ( دبیر کل کانون ) رسید و به من گفت که می روم داخل وزارتخانه ، بلکه موفق شوم ، از وزیر دعوت کنم برایمان صحبت کند و یا حد اقل ملاقاتی با ایشان ترتیب دهم . به همکاران بگو منتظر باشند ، ساعت حدود یک و نیم بعد از ظهر شده بود و تعداد همکاران به سرعت در حال افزایش بود و می دیدم که گروه گروه از محوطه وزارتخانه و خیابانهای مجاور در حال آمدن بودند ، ناگهان متوجه شدم ده تا پانزده نفر افسر و درجه دار نیروی انتظامی که هیچکدام هم اتیکت ندارند به جمعیت که حالا تعداد آنها حدود 100 نفر شده بود نزدیک شدند و از جمعیت می خواهند که متفرق شوند ، نزدیک رفتم و به یکی از آنها که سروان بود گفتم ، جناب ما قصد هیچ شعار یا سخنرانی نداریم ، تنها می خواهیم وزیر یا مقام مسئولی در مورد عدم اجرای قانون که شانزده ماه از تصویب نهایی آن گذشته پاسخگو باشد . و به شما به عنوان عضو هیئت مدیره کانون قول می دهم که هیچ سوء تفاهمی نشود . سخنرانی هم نداریم و هیچ شعاری داده نمی شود . آقای باغانی دبیرکل مان نیز رفته بالا که اگر بتواند وزیر را دعوت کند به سخنرانی در جمع و شنیدن سخن همکاران . اگر هم اجازه دهند به نمازخانه می رویم و می مانیم ، از او خواهش کردم که اگر خودش هم مسئولیتی ندارد پیشنهادم را با فرمانده شان در میان بگذارد و زمان زیادی نگذشت که جواب او و همکارانش این بود که به هیچ وجه امکان پذیر نیست و ما فقط وظیفه داریم شما را متفرق کنیم ، به خانه هایتان بروید و با صدایی بلند شروع به متفرق کردن همکاران نمودند . در این بین تعدادی از همکاران ، می گفتند ، اینجا وزارتخانه آموزش و پرورش است و ما معلم هستیم ، به چه دلیل متفرق شویم . خواهان حضور وزیر برای تعامل و گفتگوئیم ولی آنچه گوش شنوایی برای آن نبود این حرفها بود ، ماموران با هل دادن و فریاد زدن خواهان متفرق شدن همکاران بودند که واکنش بعضی از همکاران به این نوع اهانت تشدید برخوردها ی ماموران و ناسزاگویی را همراه داشت . همکاران که با این وضع روبرو شدند به اجبار ماموران ، در خیابان سپهبد قرنی به طرف شمال در پیاده رو به حرکت در آمدند که انبوه ماموران که حالا تعداد آنها خیلی زیادتر شده بود بود با محاصره پیاده رو و خیابان از ملحق شدن سایر همکاران به جمعیت و انبوه مردمی که برای با خبر شدن از اوضاع کنجکاو شده بودند جلوگیری می کردند ، توهینها و لگد زدن ها و هل دادن های ماموران هر لحظه شدید تر می شد که واکنش همکاران سر دادن شعارهایی از قبیل : معلم می میرد ، ذلت نمی پذیرد . معلم شده خسته ، تبعیض دیگه بسه و حمل پلاکاردهایی با مضمون استاندارد سازی مدارس ، سیاست زدایی از آموزش و پرورش بود در این بین یکی از همکاران عضو هیئت مدیره به نام آقای بداقی توسط چند مامور به طرز وحشتناکی در انظار مردم و همکاران مورد ضرب و شتم قرار گرفت و کشان کشان او را از جمعیت دور کردند ، همکاران دیگری که به اعتراض این رفتار بر آمدند از جمله آقای نیک نژاد از اعضای کانون صنفی به طرز فجیعی ضرب و شتم شد و مامور ی ناخودآگاه آنچنان سیلی به صورت او زد که عینکش چند متر آن طرف تر افتاد و خود به چشم خودم دیدم که ماموری که ستوان یکم بود با گارد گرفتن در مقابل او مشت محکمی به سینه او کوبید . صحنه هایی در برخورد با معلمان فرزندان مملکت آفریده شد که حقیقتا قلم از بیان آنها شرمگین است ، همکار دیگری از اعضای کانون صنفی به نام آقای بهلولی به مراتب بدتر از آقای نیک نژاد ضرب و شتم شد به طوری که یکی از مامورین باتومی به کمر او کوبید که تا مدتی توان بلند شدن نداشت . در همین زمان آقای بهشتی سخنگوی کانون به ماموران نزدیک شد و با صدای بلند گفت : اگر می خواهید ببرید این دستان من بفرمایید . چرا می زنید ؟ چرا توهین می کنید ؟ مگر ما چه  می خواهیم که ناگهان تعدادی مامور با گرفتن او و پرت کردنش به کناری برای بردن او اقدام کردند . حتی یکی از آنها مشتی به صورت او کوبید که با فریادهای اعتراض همکاران دوباره او را به جمعیت برگرداند که اصابت مشت دهان او را خونین کرده بود . زدن ها و توهین های مامورین تا اواسط خیابان طالقانی ادامه داشت و همکاران به طرف سازمان آموزش و پرورش در حال حرکت بودند که ماموری با لباس شخصی که از ابتدا فرماندهی ماموراین را به عهده داشت به میان جمعیت آمد و با آقای باغانی صحبت کرد ، شنیدم که ایشان می گفت اگر قصد دارید به سازمان آموزش و پرورش بروید اخطار می دهم که مامورین در آنجا مستقر شده اند و همه را دستگیر می کنند ، ایشان ضمن مشورت با تعدادی از اعضای هیئت مدیره که در دسترس بودند شرط پایان راهپیمایی را آزادی آقای بداقی و همکاران دیگری که نام آنها را نمی دانستیم اعلام کرد که فرمانده ماموران گفت تا دو ساعت دیگر آزاد می شوند ( به شما قول می دهم ) که البته این وعده هم عمل نشد بلکه بداقی همراه با دو فرهنگی دستگیر شده دیگر یعنی خانم بادپر و  آقای  علی عالمی  روانه دادگاه شده و تا فردای آنروز زندانی ماندند  و ساعت حدود 14:20 بود که با درخواست آقای باغانی همکاران متفرق شدند و به این ترتیب یک روز سیاه دیگر برای آموزش و پرورش و معلمان در صفحه تاریخ کشورمان رقم خورد .

دوشنبه چهاردهم اردیبهشت 1388

تحصن در مقابل وزارت آموزش و پرورش

نوشته شده توسط شیرزاد عبداللهی

به گزارش تلفنی یکی از حاضران در تجمع اعتراضی امروز در مقابل ساختمان وزارت آموزش وپرورش، تعدادی از معلمان به مدت چند دقیقه در پیاده رو مقابل وزارتخانه تجمع کردند .

جمعیت توسط پلیس حاضر در محل متفرق و به خیابان فرعی سمیه در صد متری وزارت آموزش وپرورش هدایت شدند.ماموران پلیس حاضردر محل از ماموران عادی و فاقد تجهیزات ضد شورش از قبیل سپر و باتوم و کلاه مخصوص بودند.

خشونتی از سوی ماموران اعمال نشد و برخورد آنها با تجمع کنندگان محترمانه بود. اعتراض کنندگان که تعداد آنها بین 15 تا 20 نفر بود بدون سردادن شعار و فعالیت دیگری متفرق شدند.

علی اکبر باغانی برای دقایقی وارد ساختمان وزارتخانه شد. در حالی که برخی از معلمان گمان می کردند برای مذاکره با مسئولان داخل ساختمان شده است ، بعد از حدود 15 دقیقه از ساختمان خارج و اظهار داشت که برای ادای نمازظهر به نماز خانه رفته است.

به جز باغانی دبیرکل کانون صنفی معلمان تهران ، اسماعیل عبدی ، دهقان آزاد و رسول بداغی نیز در میان حاضران دیده می شدند. رسول بداغی مسافتی را در خیابان سمیه توسط ماموران همراهی واز منطقه دور شد.

تجمع امروز به دعوت کانون صنفی معلمان ایران – تهران و دبیرخانه شورای هماهنگی تشکل های صنفی سراسر کشور برگزار شد. در این فراخوان از معلمان تهران و شهرهای اطراف دعوت شده بود که از ساعت 13 تا 15 مقابل ساختمان آموزش وپرورش تجمع کنند.

مطابق این اطلاعیه قرار بود که معلمان در شهرهای دیگر در همین ساعت در مقابل سازمان های و ادارات آموزش وپرورش تجمع کنند.

علی رضا کریمیان در تماس تلفنی درخصوص تجمع امروز گفت: وزیرآموزش وپرورش صبح امروز به مدیران وزارتخانه دستور داد که سالنی جهت اجتماع همکاران آماده و به نحو شایسته ای از آنها پذیرایی شود، بنده نیز با کمال احترام به همکاران خوش آمد گفته و از آنها برای حضور در داخل وزارتخانه دعوت نمودم.

خواسته اصلی معترضان اجرای قانون مدیریت خدمات کشوری است. کریمیان در این خصوص گفت : علت تاخیر در اجرای قانون ، چانه زنی های وزیر برای اجرای بهتر قانون است به گونه ای است که بیشترین افزایش حقوق را نصیب همکاران کند.

کریمیان افزود : انجام مراحل اداری و صدور احکام و افزاش حقوق در فیش اردیبهشت ماه امکان پذیر نیست. اما به طور قطع در حقوق خرداد ماه اعمال خواهد شد.

جمع امروز یکی از حلقه های سلسله اعتراضاتی بود که توسط کانون تهران اعلام شده بود. پیش از این دعوت به اعتصاب در روزهای 5 تا 8 اردیبهشت با عدم استقبال معلمان رو به رو شد.

روز 12 اردیبهشت ماه هم به مناسبت سالگرد شهادت دکتر خانعلی حدود 50 تن از معلمان در گورستان ابن بابویه گرد آمدند.

نوشته شده توسط شیرزاد عبداللهی در 18:9