« تو خامشی، که بخواند ؟

                                          تو می روی ،که بماند ؟

                                                  که برنهالک بی برگِ ما؛ ترانه بخواند؟ »

فرهنگیان اندیشمند !

         همچنان که مستحضرید هر فرد،گروه وتشکیلاتی که نسبت به سرنوشت خویش و جامعه اش احساس مسئولیت می کند نمی تواند نسبت به رویدادهای اجتماعی ، فرهنگی ، اقتصادی و سیاسی پیرامون خود ، بی تفاوت باشد .

         موضوع انتخابات در کشور ما یک رویداد اجتماعی است که بخش قابل توجهی از جامعه با وجود انتقادات اساسی که به فرآیند آن دارند ، به آن واکنش نشان می دهند .

        قاطبـه ی مردم معتقدند انتخابات زمانی در مسیر درست قـرار خواهـد گرفت که عـلاوه براصـلاحِ بـرخی فـرایندهای غیرِدموکراتیک آن ، رقابت در قالب احزاب واقعی ، با ارائه ی برنامه ی مشخص و مدونِ حزبی در زمینه های اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی انجام پذیرد تا در صورت تخطی یا عدم توفیق در اجرای برنامه ها ضرورت پاسخگویی به ملت در قالب قانون فراهم باشد .  

         تجربه نشان داده است که « مشارکت بی قید و شرط و بی هدف در انتخابات » و یا «تحریم مطلق » نتوانسته به حل مشکلات ما منجر شود .

       در چهار سال اخیر، آحاد ملت به این امر پی بردند اگر آنها که بر طبل تحریم می کوبیدند ، حضوری موثر در انتخاباتِ قبل داشتند هرگز کسانی با شعارهای پوپولیستی نمی توانستند قدرت را قبضه کنند و دولتی قانون گریز بر سرِ کار آورند که با برقراری فضای امنیتی ، آنچنان تسمه ای از گُرده یِ منتقدان بکشند که دیگر کسی جرأت نقد قدرت را به خود ندهد و اگر چنین جرأتی یافت زندگی خود و خانواده اش و آینده ی فرزندانش را بر سر آن هزینه کند .

         هر چند در دوره ی اصلاحات نیز ،در سایه ی برخی مدیرانی که به اصلاحات باور قلبی نداشتند،تشکل های غیر دولتی منتقد، هزینه های گزافی پرداخت کردند اما امروز ما به حداقل هایی می اندیشیم که مردم حتی آن ها را در چهار سال اخیر از دست داده اند . اگر با حضور در انتخابات و با انتخاب درست به حداقل ها برسیم و بتوانیم به شرایط « اندکی بهتر» دست یابیم و بدانیم ،حداقل،روند مدیریت کشور ، در مسیر درست قرار گرفته است ، قدم مثبتی برداشته ایم .

       اگر قهر و تحریم و کنج عزلت پیشه کردن ومنفعل بودن ما را به سرمنزل مقصود نزدیک می کرد تردیدی در انتخاب آن به خود راه نمی دادیم . چرا که هیچ گونه هزینه ای هم ندارد وپیروان این مشی از همه مدعی ترند و از زمین وزمان طلبکار . یقیناً خواست واراده ی ما حداقل ها نیست و ملت ایران شایستگی برخورداری از مطلوبیت های حداکثری را دارد ولی در رؤیاهای ایده آلیستی به سر بردن و از واقعیت غافل شدن آفت بزرگِ حرکت است که« سرخوردگی اجتماعی» میوه ی آن است.بدیهی است نبایدایده آل ها فراموش شوند که اگر این اتفاق بیفتد راه را گم می کنیم . بلکه باید همیشه بین واقعیت و ایده آل رفت و برگشتی واقع بینانه داشته باشیم . بر همین اساس برای ایجاد شرایط مطلوب تر و فراتر از حداقل ها ، پس از انتخابات (باهرنتیجه ای که داشته باشد ) باید در میدان مبارزه ماند و هزینه داد و امیدوار به تغییر وضع موجود به مطلوب بود .

فرهنگیان بزرگوار !

      ما پیمان اخوت با هیچ فرد و جناحی نبسته ایم و پس از انتخابات با روی کار آمدن هر فردی همچنان در کنار مردم  و  هم صنفان خود خواهیم ایستاد و سیاست ها،اقدامات و رفتارهای حاکمان را با شهروندان به طور اعم و با فرهنگیان به طور اخص به دقت زیر نظر خواهیم داشت . در صورتی که اقدامات دولت آینده در راستای تأمین منافع ملی ، تأمین حقوق شهروندان ، تکریم انسان ، بها دادن به نقد منتقدان ، قرار دادن کشور در مسیر درست ترقی و تعالی و علی الخصوص ارتقاءِ منزلت وشأن جامعه ی صنفیِ ما باشد صادقانه یاریش خواهیم نمود . این تشکیلات با فرض حمایت از فردی که قدرت را به دست خواهد گرفت ، توجیه گرِ خبط وخطای او نخواهد بود بلکه در صورت عدول از برنامه ها و شعارهایی که در رقابت انتخاباتی طرح کرده ایشان را در پیشگاه ملت به مؤاخذه خواهد کشاند .

        لذا بر ماست که از فردای انتخابات،به کسی که با رأی خویش بر اریکه ی اجرایی کشور نشانده ایم ، اعلام کنیم که اگر از مسیر درست و مشی انسانی و نیز شعارهای زیبایی که زینت سخنانش می نمود عدول کند ملت را در مقابل خود خواهد دید  و از طرف دیگر اگر برای پیشبرد اهداف حکومت که باید شاه بیت آن تأمین آزادی و رفع تبعیض در همه ی عرصه ها باشد موانعی را دید و نیاز به یاری مردم داشت در کنار او خواهیم بود . بر عموم مردم است که از آغازین روز کار دولت نگذارندچنان دلباخته ی مدح مداحان شود که امر براو مشتبه گردد و خود را آسمانی ودرهاله ی نور ببیند و سخنانی را که برای عزتِ ملت و آبادی دنیای مردم سر داده را فراموش کند و ملت را درگیر ماجرا جویی های بی فایده و پر هزینه کند و بر زندگی مردم، دلشوره سایه افکن شود که فردا چه خواهد شد ؟ و عرصه ی فرهنگ را میدانِ ترک تازی فرهنگ ستیزانِ دانش سوز کند و... اگر غیر این نماییم جز خویش را نباید ملامت کنیم.  

واما سخنی با کاندیداهای محترم ریاست جمهوری!

       کانون صنفی معلمان همدان همسو با فعالان گفتمانِ« مطالبه محور» از کاندیداهای محترم ریاست جمهوری آقایان «کروبی» و«موسوی» انتظار دارد به خواسته های حداقلی ما به شرح زیر پاسخِ روشن دهند تا انتخابِ اصلح برای جامعه ی عظیمِ فرهنگیانِ کشور میسور گردد :

1-     برقراریِ نظام هماهنگ واقعیِ حقوق که با اجرای آن تبعیض در حقوق و مزایای کارکنان دولت برطرف گردد .

2-     لغو کلیه ی احکام صادره در دولتِ مهر ورز علیه فعالانِ صنفیِ فرهنگیان توسط هیأت های استا ن ها و وزارت آموزش و پرورش و تلاش برای لغو احکام قضایی ناعادلانه.

3-     برداشتن فضای حراستی و امنیتی از عرصه ی تعلیم و تربیت و ایجاد امنیتِ شغلی برای فرهنگیانِ فعال در عرصه های صنفی ، سیاسی و حقوق بشر و ... .

4-     اصلاح نگاهِ دولت به وزارت آموزش و پرورش به عنوان یک نهاد زیر بنایی نه مصرفی .

5-     عدم تخصیص درآمدهای ملی نفت وگاز به هزینه های جاری و صرف آن در امور زیر بنایی مانند آموزش و پرورش و بهداشت .

6-     تخصیص بخشی از منابع بانکی و دولتی جهت تأمین مسکن فرهنگیان فاقد مسکن.

7-     به رسمیت شناختن تشکل های صنفیِ فرهنگیان و حقِ برگزاری جلسات و تجمعاتِ صنفی.

8-     انتخابِ وزیرآموزش و پرورش و معاونین او (با داشتن حداقل 10 سال سابقه ی تدریس ) و مدیران کلیدی در تعامل با شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان .

9-     احیایِ قانون مدیریت انتخابی طبق مصوبه جلسه ی673 شورای عالی آموزش وپرورش.

کانون معلمان همدان

 خرداد 88